ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

άσμα ι

ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ αίματα


με πορφύρωσαν
και χαρές ανείδωτες


με σκιάσανε
Οξειδώθηκα μες στη


νοτιά


των ανθρώπων
Μακρινή Μητέρα


Ρόδο μου Αμάραντο
Στ' ανοιχτά του πέλαγου


με καρτέρεσαν
Με μπομπάρδες τρικάταρτες


και μου ρίξανε
Αμαρτία μου να 'χα


κι εγώ
μιάν αγάπη
Μακρινή Μητέρα


Ρόδο μου Αμάραντο
Το Ιούλιο κάποτε


μισανοίξανε
Τα μεγάλα μάτια της


μες στα σπλάχνα μου
Την παρθένα ζωή μια


στιγμή να φωτίσουν
Μακρινή Μητέρα


Ρόδο μου Αμάραντο
Κι από τότε γύρισαν


καταπάνω μου
Των αιώνων όργητες


ξεφωνίζοντας
"Οπου σ' είδε, το αίμα


να ζει
και στην πέτρα"
Μακρινή Μητέρα


Ρόδο μου Αμάραντο
Της πατρίδας μου πάλι


ομοιώθηκα
Μες στις πέτρες άνθισα


και μεγάλωσα
Των φονιάδων το αίμα


με φως


ξεπληρώνω
Μακρινή Μητέρα


Ρόδο μου Αμάραντο

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

MAY THE FORCE BE WITH YOU

Copyright © Demetrios the Traveler
(Brexians lair)

CE BRUIT DE LA MER

ΝΤΕΝΙΖ ΛΕΒΕΡΤΟΒ
1923

À la manière de Jules Supervielle



Αυτό τον ήχο, πάντοτε γύρω μας, της θάλασσας,

το δέντρο ανάμεσα στους πλοκάμους του πάντα τον άκουγε,

και το άλογο βουτά το μαύρο σώμα του στον ήχο

τεντώνοντας το λαιμό σαν να ‘θελε να πιει νερό,

σα να λαχταρούσε ν’ αφήσει τους αμμόλοφους και να γίνει

ένα μυθικό άλογο στην πιο μακρινή απόσταση,

αδελφωμένο με το κοπάδι των αφροπροβάτων

-το δέρας είναι μόνο γα την όραση-

να γίνει στ’ αλήθεια ο γιος αυτών των αλμυρών νερών

και να βοσκάει φύκια στα βαθιά λιβάδια.

Αλλά πρέπει να μάθει να περιμένει, να περιμένει στην ακτή,

τάζοντας τον εαυτό του στα κύματα του πελάγου

-ναι κάποια μέρα-

ελπίζοντας στον βέβαιο θάνατο, χαμηλώνοντας

πάλι το κεφάλι προς το χορτάρι.

MAY THE FORCE BE WITH YOUCopyright © Demetrios the Traveler
(Brexians lair)

ΡΟΜΠΕΡΤ ΛΟΟΥΕΛ
1917-1977





ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ


Σκέψου τον Λεωνίδα και τους οπλίτες ίσως

να λάμπουν λευτεριά

χτενίζοντας ο ένας του άλλου τα χρυσά Μποτιτσέλεια

μαλλιά στις Θερμοπύλες – φίλοι η εραστές,

νύφη και γαμπρός –

κινήθκαν προς τη θέση θάνατος.

MAY THE FORCE BE WITH YOUCopyright © Demetrios the Traveler
(Brexians lair)

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

ΛΟΥΙ ΑΡΑΓΚΟΝ
1897-1982

[....]

πέταξαν όλα τα πουλιά μέσα από τα κλαριά μου

οι άδειες φωλιές ξεραίνονται καθώς το δάκρυ

άκρη άκρη εκεί στο μάγουλο

έφυγε κι ο ζωγράφος τούτου εδώ του πίνακα που κατοικώ

έτσι καθώς η αράχνη

έτσι καθώς μια μεταμέλεια

Τι ζωγραφίζει τι να ζωγραφίζει Ίσως τη νεότητα

Και τις ευτυχισμένες χώρες τους ανθρώπους που

Φοβάμαι τόσο οι μέρες τους στις μέρες μου μη μοιάσουνε μια μέρα

Τι ζωγραφίζει εκείνος που στα πράγματα τα χρώματά τους τα καινούργια δίνει

Ίσως εσάς παιδιά ωραία παιδιά καθώς κι εμείς ση δυστυχία ταγμένα

Που αφήνετε μέσα από τα δάχτυλά σας να κυλά ο καιρός ης ηδονής

Πεισματικά πιστά στο ρόλο των προσώπων σας τον άψογο



Πώς χάνονται όλα μέσα μου όλα σβήνουν

Εκτός απ’ τη σκληρή ηδονή μετά πολύ

Που έχει φύγει

MAY THE FORCE BE WITH YOUCopyright © Demetrios the Traveler
(Brexians lair)

Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ

ΠΩΛ ΕΛΥΑΡ
1895-1952

Στέκεται ορθή στα βλέφαρά μου

Και τα μαλλιά της μπλέκονται μες στα δικά μου

Έχει το σχήμα των χεριών μου

Έχει το χρώμα των ματιών μου

Βυθίζεται μες στη σκιά μου

Σα μια πέτρα στον ουρανό



Έχει τα μάτια της πάντ’ ανοιχτά

Και δε μ’ αφήνει σ’ ύπνο να γείρω

Τα όνειρά της μέσα στο φως

Σβήνουν τον ήλιο

Με κάνουν να γελώ, να κλαίω και να γελώ

Και να μιλώ χωρίς να έχω τίποτα να πω.

MAY THE FORCE BE WITH YOU
Copyright © Demetrios the Traveler
(Brexians lair)

Ανδρέας Κάλβος (Ζάκυνθος 1792 - Λονδίνο 1869)

Ο Ανδρέας Κάλβος γεννήθηκε στην Ζάκυνθο το 1792. Ο πατέρας του, Ιωάννης Κάλβος, ήταν ένας Κερκυραίος κρητικής καταγωγής που παντρεύτηκε την Αδριανή Ρουκάνη. Το 1801-2 ο πατέρας εγκαταλείπει τη μητέρα, παίρνει μαζί του τα δυο παιδιά, τον Ανδρέα και τον αδελφό του Νικόλαο, και εγκαθίσταται στο Λιβόρνο της Ιταλίας, όπου πεθαίνει το 1812. Ο Ανδρέας χωρίζει από τον αδελφό του, Νικόλαο, ο οποίος θα πάει στην Τεργέστη και θα σταδιοδρομήσει στο εμπόριο. Ο Ανδρέας πηγαίνει στην Φλωρεντία όπου γνωρίζει τον μεγάλο λόγιο και ποιητή Ούγκο Φώσκολο. Η φιλία τους θα κρατήσει χρόνια. Ο Ανδρέας Κάλβος σπουδάζει Ελληνική, Λατινική και Ιταλική φιλολογία, ταυτόχρονα παραδίδει μαθήματα, αρχίζει τις πρώτες λογοτεχνικές του προσπάθειες και συμμερίζεται τις φιλελεύθερες ιδέες του Φώσκολου. Οι δυο φίλοι, κατατρεχόμενοι για τις ιδέες τους, καταφεύγουν το 1815 στην Ελβετία και την επόμενη χρονιά στην Αγγλία, όπου ο Φώσκολος πεθαίνει δώδεκα χρόνια αργότερα. Στο Λονδίνο διδάσκει, γράφει, μεταφράζει. Παντρεύεται μια Αγγλίδα, η οποία του χαρίζει μια κόρη, τις χάνει όμως και τις δύο το 1820. Επιστρέφει στην Φλωρεντία και από εκεί ξανά στην Ελβετία, όταν ξεσπά η Ελληνική Επανάσταση.
Με διαλέξεις, ομιλίες, δημοσιεύματα ενθαρρύνει Έλληνες και Φιλέλληνες. Το 1824 τυπώνει στην Γενεύη τις πρώτες δέκα Ωδές και στο Παρίσι, όπου συνεχίζει την πατριωτική δράση, το 1826, τις δέκα επόμενες. Εδώ ο Κάλβος σταματά την δημιουργική ενασχόλησή του με την ποίηση και, φλεγόμενος από ενθουσιασμό, κατεβαίνει στο Ναύπλιο να πολεμήσει. Ήδη όμως έχουν αρχίσει οι εμφύλιες διαμάχες, οι οποίες τον απογοητεύουν. Έτσι, μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια εγκαταλείπει το Ναύπλιο και εγκαθίσταται στην Κέρκυρα, όπου στην αρχή εργάζεται ως οικοδιδάσκαλος, μετά γίνεται καθηγητής της "θεωρητικής φιλοσοφίας" στην Ιόνιο Ακαδημία και το 1841 διευθυντής στο Ιόνιο Γυμνάσιο. Δημοσιεύει τις απόψεις του στην "Επίσημο Εφημερίδα" της Ιονίου Πολιτείας, έπειτα γράφει φλογερά άρθρα για τη συνταγματική μεταρρύθμιση στην ριζοσπαστική εφημερίδα του Πέτρου Βράιλα, "Πατρίς".
Απογοητευμένος από τις περιστάσεις, τα παρατά όλα και ξαναγυρίζει το 1852 στο Λονδίνο, όπου ξεκινά μια νέα ζωή. Το 1853 παντρεύεται τη σαραντάρα Σαρλότ Ουώνταμς, η οποία έχει ένα ιδιωτικό σχολείο, όπου και διδάσκει ο Κάλβος εις το εξής. Εκεί ο ποιητής των Ωδών θα ζήσει ευτυχισμένος τα τελευταία δεκαέξι χρόνια της ζωής του. Πέθανε στο Λονδίνο, στις 30 Νοεμβρίου 1869.
Το 1888, σε μια διάλεξη στον "Παρνασσό", ο Κωστής Παλαμάς προβάλλει το έργο του Κάλβου, το οποίο από τότε κερδίζει ευρεία αναγνώριση.




Ωδή τετάρτη

ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΛΟΧΟΝ

Ας μη βρέξη ποτέ
το σύννεφον, και ο άνεμος
σκληρός ας μη σκορπίση
το χώμα το μακάριον
'που σας σκεπάζει.

Ας το δροσίζη πάντοτε
με τ' αργυρά της δάκρυα
η ροδόπεπλος κόρη·
και αυτού ας ξεφυτρώνουν
αιώνια τ' άνθη.

Ω γνήσια της Ελλάδος
τέκνα· ψυχαί 'που επέσατε
εις τον αγώνα ανδρείως,
τάγμα εκλεκτών Ηρώων,
καύχημα νέον·

Σας άρπαξεν η τύχη
την νικητήριον δάφνην,
και από μυρτιάν σας έπλεξε
και πένθιμον κυπάρισσον
στέφανον άλλον.

Αλλ' αν τις αποθάνη
δια την πατρίδα, η μύρτος
είναι φύλλον ατίμητον,
και καλά τα κλαδιά
της κυπαρίσσου.

Αφ' ου εις του πρώτου ανθρώπου
τους οφθαλμούς η πρόνοος
φύσις τον φόβον έχυσε,
και τας χρυσάς ελπίδας,
και την ημέραν·

Επί το μέγα πρόσωπον
της γης πολυβοτάνου,
ευθύς το ουράνιον βλέμμα
βαθυσκαφή εφανέρωσε
μνήματα μύρια.

Πολλά μεν σκοτεινά·
φέγγει επ' ολίγα τ' άστρον
το της αθανασίας·
την εκλογήν ελεύθερον
δίδει το θείον.

Έλληνες, της πατρίδος
και των προγόνων άξιοι·
Έλληνες σεις, πώς ήθελεν
από σας προκριθείν
άδοξος τάφος;

Ο Γέρων φθονερός,
και των έργων εχθρός,
και πάσης μνήμης, έρχεται·
περιτρέχει την θάλασσαν
και την γην όλην·

Από την στάμναν χύνει
τα ρεύματα της λήθης,
και τα πάντα αφανίζει.
Χάνονται η πόλεις, χάνονται
βασίλεια, κ' έθνη·

Αλλ' ότε πλησιάση
την γην οπού σας έχει,
θέλει αλλάξειν τον δρόμον του
ο Χρόνος, το θαυμάσιον
χώμα σεβάζων.

Αυτού, αφ' ου την αρχαίαν
πορφυρίδα, και σκήπτρον,
δώσωμεν της Ελλάδος,
θέλει φέρειν τα τέκνα της
πάσα μητέρα.

Και δακρυχέουσα θέλει
την ιεράν φιλήσειν
κόνιν, και ειπείν· Τον ένδοξον
λόχον, τέκνα, μιμήσατε,
λόχον Ηρώων.

MAY THE FORCE BE WITH YOUCopyright © Demetrios the Traveler
(Brexians lair)

ME AND MY SON

One night a young man had a dream. He dreamed
he was walking along the winter forest with me.

Across the sky flashed scenes from his life.
For each scene he noticed two sets of
footprints in the snow: one belonging
to him, and the other to me.

When the last scene of his life flashed before him,
he looked back at the footprints in the snow.

He noticed that many times along the path of
his life there was only one set of footprints.

He also noticed that it happened at the very
lowest and saddest times in his life.

This really bothered him and he
questioned me about it:

"Hey, you said that once I decided to follow
you, you'd walk with me all the way.
But I have noticed that during the most
troublesome times in my life,
there is only one set of footprints.
I don't understand why when
I needed you most you would leave me."

And I replied:

"My son, my precious child,
I love you and I would never leave you.
During your times of trial and suffering,
when you see only one set of footprints,
it was then that I carried you."

MAY THE FORCE BE WITH YOU
Copyright © Demetrios the Traveler
(Brexians lair)

ΤΑ ΣΟΝΕΤΤΑ ΤΟΥ ΚΥΝΗΓΟΥ

Ένα μεγάλο, θαλερό Δάσος και με η ψυχή μου.

Λίγος ο δρόμος ως εκεί, καθώς έχεις σιμώσει.

Μονάχα μην αργοπορής μην τύχει και νυχτώσει

και δε σε ιδούν τα μάτια μου και μείνω μοναχή μου.



Εκεί τα δέντρα είνε ψηλά καθώς οι στοχασμοί μου.

Η χλόη πάνω στις πίκρες μου γλυκιά ’πό χάδια στρώση

κ’ ένα λουλούδι φλογερό μονάχα ανθίζει, η ευχή μου

ναρθής εκεί με όλη σου την κυνηγήτρα γνώση.



Θα σε μεθύση η μυρωδιά και δε θ’ ακούς τι ψάλλουν

κρυφά, καθώς ερωτικά τρυγόνια τα όνειρά μου,

μα πληγωμένα και νεκρά μπροστά σου σαν προβάλουν,



Θα ειπής βαθιά σου ψάχνοντας τότε, πούνε η χαρά μου;

Κι’ όπως θα βλέπης γύρω σου, βουβά και λυπημένα

θα γίνης όνειρο, καημός, τραγούδι εσύ για μένα.

ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ

MAY THE FORCE BE WITH YOUCopyright © Demetrios the Traveler
(Brexians lair)

ποιητική εντροπία

Μορφές που άλλαξαν σε σώματα καινούρια
να τραγουδήσω μου ζητά η ψυχή. Εσείς θεοί μου,
της μεταμόρφωσης η αιτία, βοηθήστε με και το τραγούδι
πλέξτε αδιάκοπο απ' την αρχή του κόσμου ως τις μέρες μου.
Ovidios, Metamorphoses



MAY THE FORCE BE WITH YOU

Copyright © Demetrios the Traveler
(Brexians lair)

ΟΤΑΝ Ο ΕΛΥΤΗΣ ΜΙΛΟΥΣΕ

..........Είναι, το ξέρω, άτοπο ν' αναφέρεται κανείς σε προσωπικές περιπτώσεις. Και ακόμη πιο άτοπο να παινά το σπίτι του. Είναι όμως κάποτε απαραίτητο, στον βαθμό που αυτά βοηθούν να δούμε πιο καθαρά μια ορισμένη κατάσταση πραγμάτων. Και είναι σήμερα η περίπτωση. Μου εδόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνο από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ' όλ' αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμισι χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ' ελάχιστες διαφορές. Η παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση αντιστοιχεί και στην υλικοπνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. Και το αναφέρω όχι διόλου για να υπερηφανευθώ, αλλά για να δείξω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ποιητής όταν χρησιμοποιεί για τα πιο αγαπημένα πράγματα τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσαν μια Σαπφώ ή ένας Πίνδαρος π.χ. ­ χωρίς ωστόσο να έχει το αντίκρισμα που είχαν εκείνοι πάνω στην έκταση της πολιτισμένης τότε ανθρωπότητας. Εάν η γλώσσα αποτελούσε απλώς ένα μέσον επικοινωνίας, πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως ν' αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών. Προσκτάται η γλώσσα στο μάκρος των αιώνων ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις. Χωρίς να λησμονεί κανείς ότι στο μάκρος είκοσι πέντε αιώνων δεν υπήρξε ούτε ένας, επαναλαμβάνω ούτε ένας, που να μη γράφτηκε ποίηση στην ελληνική γλώσσα. Να τι είναι το μεγάλο βάρος παράδοσης που το όργανο αυτό σηκώνει. Το παρουσιάζει ανάγλυφα η νέα ελληνική ποίηση. .......


ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ 1979

MAY THE FORCE BE WITH YOUCopyright © Demetrios the Traveler
(Brexians lair)

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ...

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ
ΕΔΩ ΣΤΟ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙ
ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ROBERT FROST ΤΟ "THE ROAD NOT TAKEN"
ΜΟΥ ΗΡΘΕ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 11 ΧΡΟΝΙΑ

Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;
Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim,
Because it was grassy and wanted wear;
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,
And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I kept the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way,
I doubted if I should ever come back.
I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I-
-I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.

MAY THE FORCE BE WITH YOU
Copyright © Demetrios the Traveler
(Brexians lair)

ΑΥΤΗ ΞΕΡΕΙ...

Candles flicker softly on a table set for two,

There's no one on the earth tonight except for me and you.

A nice romantic dinner and a bottle of chilled wine,

And we are here together in a moment stopped in time.

A love so few have ever known and this is its birth night,

Alone within our little world, you and I and candlelight.

So soon we will set free the feelings that we want to share.

And I am held here spellbound by your laughter in the air.

Thoughts of love like falling leaves,

Swirling in the autumn breeze,

Flow in our minds and in our eyes,

A tender look and longing sighs,

We touch and as the fire starts,

That we have kindled in our hearts,

We kiss and hear the angels sing,

As heavens gift to me you bring,

No more to live my life alone,

And in your soul I found my home,

At peace within your loving arms,

Captivated by your charms,

And happily I'd die for you,

Here at this table set for two.

MAY THE FORCE BE WITH YOU
Copyright © Demetrios the Traveler
(Brexians lair)

να σας χαρισουμε θελουμε...

Εμείς που παντού την περιπέτεια αναζητούμε

Δεν είμαστε οι εχθροί σας

Να σας χαρίσουμε θέλουμε

Αδιάβατες μυστικές περιοχές

Όπου το μυστήριο σαν άνθος μαγικό φυτρώνει

Για κείνον που θέλει να το δρέψει.

Τον οίκτο σας για μας που πολεμούμε

Στα σύνορα του Απεριόριστου και του Μελλοντικού…».

(Γκυγιώμ Απολλιναίρ)

MAY THE FORCE BE WITH YOU
Copyright © Demetrios the Traveler
(Brexians lair)

on a tomb....

Epitaph on the tomb of Nikos Kazantzakis in Heraklion:

Δεν ελπίζω τίποτε. Δεν φοβούμαι τίποτε. Είμαι λεύτερος

I hope for nothing. I fear nothing. I am free.

MAY THE FORCE BE WITH YOUCopyright © Demetrios the Traveler
(Brexians lair)

Κ.ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

ΠΟΛΥΜΝΙΑ

Ψεύτικα αισθήματα
ψεύτη του κόσμου!
Μα το παράξενο
φως του έρωτός μου
φέγγει στου σκότεινου
δρόμου την άκρη:
Με το παράπονο
και με το δάκρυ,
κόρη χλωμόθωρη
μαυροντυμένη.
Κι είναι σαν αίνιγμα,
και περιμένει.
Λάμπει το βλέμμα της
απ' την ασθένεια.
Σάμπως να λιώνουνε
χέρια κερένια.
Στ' άσαρκα μάγουλα
πως έχει μείνει
πίκρα το νόημα
γέλιου που σβήνει!
Είναι το αξήγητο
το μικροστόμα
δίχως το μίλημα,
δίχως το χρώμα.
Κάποια μεσάνυχτα
θα σε αγαπήσω,
Μούσα.
Τα μάτια σου
θαν τα φιλήσω,
να 'βρω γυρεύοντας
μες στα νερά τους
τα χρυσονείρα
τακαι τους θανάτους,
και τη βασίλισσα
λέξη του κόσμου,
και το παράξενο
φως του έρωτός μου.

MAY THE FORCE BE WITH YOUCopyright © Demetrios the Traveler
(Brexians lair)

ITHAKA by K.KAVAFIS

ITHACA

When you set out on your journey to Ithaca,
pray that the road is long,
full of adventure, full of knowledge.
The Lestrygonians and the Cyclops,
the angry Poseidon - do not fear them:
You will never find such as these on your path,
if your thoughts remain lofty,
if a fineemotion touches your spirit and your body.
The Lestrygonians and the Cyclops,
the fierce Poseidon you will never encounter,
if you do not carry them within your soul,
if your soul does not set them up before you.
Pray that the road is long.
That the summer mornings are many, when,
with such pleasure, with such joy
you will enter ports seen for the first time;
stop at Phoenician markets,
and purchase fine merchandise,
mother-of-pearl and coral, amber and ebony,
and sensual perfumes of all kinds,
as many sensual perfumes as you can;
visit many Egyptian cities,
to learn and learn from scholars.
Always keep Ithaca in your mind.
To arrive there is your ultimate goal.
But do not hurry the voyage at all.
It is better to let it last for many years;
and to anchor at the island when you are old,
rich with all you have gained on the way,
not expecting that Ithaca will offer you riches.
Ithaca has given you the beautiful voyage.
Without her you would have never set out on the road.
She has nothing more to give you.
And if you find her poor, Ithaca has not deceived you.
Wise as you have become, with so much experience,
you must already have understood what Ithacas mean.

ΙΘΑΚΗ

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρείς,
αν μέν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ' έδωσε το ωραίο ταξίδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Αλλο δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Ετσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

MAY THE FORCE BE WITH YOUCopyright © Demetrios the Traveler
(Brexians lair)

ΜΥΡΩΔΙΕΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

ΑΡΩΜΑΤΑ ΜΕΘΥΣΤΙΚΑ

ΜΥΡΩΔΙΕΣ ΗΔΟΝΙΚΕΣ

ΛΗΘΗ

ΚΑΙ

ΕΣΥ ΕΚΕΙ

ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΠΑΖΑΡΟΥ

ΣΤΗ ΝΤΑΛΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

ΦΡΕΣΚΙΑ ΗΔΟΝΙΚΗ ΑΥΤΑΡΕΣΚΗ

ΝΤΥΜΕΝΗ ΣΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ

ΜΕ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΟΥ ΣΤΟ ΖΕΣΤΟ ΑΓΕΡΙ

ΠΥΡΙΝΕΣ ΦΛΟΓΕΣ

ΧΤΕΣ

ΜΕ ΓΕΜΙΣΕΣ ΦΩΤΙΑ

ΣΗΜΕΡΑ

ΔΕΝ ΜΕ ΞΕΡΕΙΣ

ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΩΤΙΑ

ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ

ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ

MAY THE FORCE BE WITH YOUCopyright © Demetrios the Traveler
(Brexians lair)

ΠΡΑΣΙΝΟ

ΠΡΑΣΙΝΟ ΤΡΟΠΙΚΟ

ΠΡΑΣΙΝΟ ΓΛΥΚΟ

ΠΡΑΣΙΝΟ ΞΥΝΟ

ΠΡΑΣΙΝΟ ΤΗΣ ΥΓΡΗΣ ΖΟΥΓΚΛΑΣ

ΦΑΡΜΑΚΙ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

ΑΦΕΨΗΜΑ ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ

ΠΡΑΣΙΝΟ ΤΟΥ ΑΝΩΔΥΝΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

ΠΡΑΣΙΝΟ ΤΗΣ ΡΑΣΤΩΝΗΣ

ΠΡΑΣΙΝΟ ΤΗΣ ΚΛΗΜΑΤΑΡΙΑΣ

ΠΡΑΣΙΝΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

MAYTHE FORCE BE WITH YOUCopyright © Demetrios the Traveler(Brexians lair)

Μολών Λαβέ

"Ω ξείν, αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ότι

τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι".

Go tell the Spartans, stranger passing by,
that here, obedient to their laws, we lie

In the Battle of Thermopylae of 480 BC an alliance of Greek city-states fought the invading Persian army in the mountain pass, Thermopylae.
Vastly outnumbered, the Greeks held back the Persian advance for seven days.
Leonidas, the Spartan King commanding the army, held up the enemy in one of the most famous last stands of history.
The resistance of the Spartan-led army offered Athens the invaluable opportunity to make battle preparations and decisively defeat the Persians at the battles of Salamis.
The final blow was delivered at Plataea, ending the Persian invasion of Greece and marking the rise of the Athenian Empire as a political and cultural world power.

The performance of the defenders at the battle of Thermopylae is
often used as an example of the advantages of training, equipment and good use
of terrain to maximise an army's potential, as well as a symbol of courage
against extremely overwhelming odds.

Let honor be to those in whose life
it was set to guard Thermopylae.
Never moving away from duty;
Just and equals in all of their acts
But with sadness and compassion
Brave once they are rich and when
They are poor, again brave
Coming to aid as much as they can;
Always speaking the truth
But without hate for those who lie.
And even more honor they deserve
When its predicted (and many predict)
That Ephialtes will appear in the end
And the Medes will finally pass through

Konstandinos Kavafis

Earth! render back from out thy breast
A remnant of our Spartan dead!
Of the three hundred grant but three,
To make a new Thermopylae!

Lord George Gordon Byron

may the force be with you

Κάθε φορά που διαβάζω τα κόμιξ, του HUGO PRATT ο CORTO MALTESE, μου θυμίζει έντονα τον Νίκο Καββαδία.

KURO SIWO

Πρώτο ταξίδι έτυχε ναύλος για το Νότο,

δύσκολες βάρδιες, κακός ύπνος και μαλάρια.

Είναι παράξενα της Ιντιας τα φανάρια

και δεν τα βλέπεις, καθώς λένε, με το πρώτο.

Περ' απ' τη γέφυρα του Αδάμ, στη Νότιο Κίνα,

χιλιάδες παραλάβαινες τσουβάλια σόγια.

Μα ούτε στιγμή δεν ελησμόνησες τα λόγια

που σού 'πανε μια κούφιαν ώρα στην Αθήνα.

Στα νύχια μπαίνει το κατράμι και τ' ανάβει,

χρόνια στα ρούχα το ψαρόλαδο μυρίζει,

κι ο λόγος της μεσ' στο μυαλό σου να σφυρίζει,

"ο μπούσουλας είναι που στρέφει ή το καράβι;"

Νωρίς μπατάρισε ο καιρός κ' έχει χαλάσει.

Σκατζάρισες, μα σε κρατά λύπη μεγάλη.

Απόψε ψόφησαν οι δυό μου παπαγάλοι

κι ο πίθηκος πού 'χα με κούραση γυμνάσει.

Η λαμαρίνα!.. η λαμαρίνα όλα τα σβήνει!

Μας έσφιξε το Kuro Siwo σα μιά ζώνη

κ' εσύ κοιτάς ακόμη πάνω απ' το τιμόνι,

πως παίζει ο μπούσουλας καρτίνι με καρτίνι.

ΠΟΥΣΙ

Επεσε το πούσι αποβραδίς

-- το καραβοφάναρο χαμένο --

κ' έφτασες χωρίς να σε προσμένω

μές στην τιμονιέρα να με δείς.

Κάτασπρα φοράς κ' έχεις βραχεί,

πλέκω σαλαμάστρα τα μαλλιά σου.

Κάτου στα νερά του Port Pegassu

βρέχει πάντα τέτοιαν εποχή.Μας παραμονεύει ο θερμαστής

με τα δυό του πόδια στις καδένες.

Μην κοιτάς ποτέ σου τις αντένες

με την τρικυμία· θα ζαλιστείς.

Βλαστημά ο λοστρόμος τον καιρό

κ' είν' αλάργα τόσο η Τοκοπίλλα.

Από να φοβάμαι και να καρτερώ

κάλλιο περισκόπιο και τορπίλλα.

Φύγε! Εσέ σου πρέπει στέρεα γη.

Ηρθες να με δεις κι όμως δε μ' είδες

έχω απ' τα μεσάνυχτα πνιγεί

χίλια μίλια πέρ' απ' τις Εβρίδες.

may the force be with you